Αρνητικές οι αντιδράσεις των προμηθευτών απέναντι και στις 3 κεντρικές προτάσεις της ΡΑΕ από την πρόσφατη Δημόσια Διαβούλευση, σχετικά με τις νέες ρυθμίσεις τιμολόγησης της λιανικής αγοράς ρεύματος. Πιο συγκεκριμένα, όλες οι εταιρείες προμήθειας ηλεκτρικής ενέργειας, δηλώνουν έντονα την αρνητική τους στάση απέναντι στην κατάργηση ρήτρας πρόωρης αποχώρησης από κυμαινόμενα τιμολόγια, καθώς και της κατάργησης χρέωσης παγίου.
Μεταξύ των άλλων οι εταιρείας προμήθειας ηλεκτρικού ρεύματος, αμφισβητούν αν η παροχή ενός κυμαινόμενου τιμολογίου με ευκρινή όρια διακύμανσης της Χρέωσης Προμήθειας, μπορεί πραγματικά να λειτουργήσει ως δικλείδα προστασίας του καταναλωτή, έναντι της ενδεχόμενης κατάχρησης της ρήτρας αναπροσαρμογής που χρεώνει μία εταιρεία προμήθειας ρεύματος. Αυτές είναι και οι κεντρικές ενστάσεις των προμηθευτών που έχουν σκοπό να παραθέσουν στο πλαίσιο της επόμενης Δημόσιας Διαβούλευσης της ΡΑΕ, ενώ θα καταθέσουν αντίστοιχα και τις δικές τους εναλλακτικές προτάσεις.
Οι προμηθευτές στην διαφωνία τους έναντι των προτάσεων της ΡΑΕ, επισημαίνουν το χαμηλό περιθώριο κέρδους που έχουν, γεγονός που είναι ήδη γνωστό στη ΡΑΕ, καθώς αποδεικνύει ταυτόχρονα πως οι ρήτρα αναπροσαρμογής χρησιμοποιείται κατά το μεγαλύτερο ποσοστό των περιπτώσεων λόγω έλλειψης μηχανισμών της χονδρεμπορικής αγοράς ενέργειας, ενώ επιτρέπουν στους προμηθευτές να αποφεύγουν το ρίσκο των διακυμάνσεων του χονδρεμπορικού κόστους.
Λόγω της συντριπτικής αύξησης του χονδρεμπορικού κόστους ενέργειας που επικρατεί τους τελευταίους μήνες, σε αρκετά από τα τιμολόγια οι ρήτρες παραμένουν μόνιμα ενεργοποιημένες, πολύ περισσότερο επειδή τα εν λόγω τιμολόγια δημιουργήθηκαν όταν το χονδρεμπορικό κόστος ήταν κάτω του 50% από το σημερινό. Όπως και τότε έτσι και σήμερα, υπάρχει έλλειψη εργαλείων που θα μπορούσαν να προστατεύσουν τους προμηθευτές από αυτή την ανεξέλεγκτη αύξηση του κόστους.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα που υποστηρίζουν προμηθευτές ενέργειας, είναι το ευρωπαϊκό πρότυπο που εφαρμόζουν οι αγορές ενέργειας, όπου μία εταιρεία θα είχε την ευελιξία να επιστρατεύσει ένα προθεσμιακό συμβόλαιο, έτσι ώστε να εξασφαλίσει για τον πελάτη της τις εκτιμώμενες ποσότητες ηλεκτρικής ενέργειας που θα κατανάλωνε σε όλη την διάρκεια του συμβολαίου του. Στην περίπτωση της ελληνικής αγοράς ενέργειας, μία τέτοια δυνατότητα δεν υπάρχει, καθώς στην πράξη δεν εφαρμόζονται προθεσμιακά συμβόλαια, και κατ’ επέκταση δεν υπάρχουν περιθώρια για hedging.
Μάλιστα παράγοντες συμπληρώνουν, πως εάν υπήρχε η δυνατότητα ενός κυμαινόμενου τιμολόγιου με ευκρινή όρια διακύμανσης, θα μπορούσε να εξασφαλίσει την άποψη των καταναλωτών σχετικά με τις χρεώσεις. Από την άλλη θα ήταν επιτακτικό και η ΡΑΕ από την πλευρά της να θεσπίσει εργαλεία διαχείρισης του ρίσκου προς τους προμηθευτές. Με αυτόν τον τρόπο, αφενός θα γινόταν υπαρκτός αλλά και ξεκάθαρος ο ανταγωνισμός μεταξύ των προμηθευτών, αφετέρου τα εργαλεία αυτά θα διέθεταν πολύ σύντομα στατιστικά σχετικά με την τιμολογιακή πολιτική των εταιρειών-προμηθευτών.
Κατά την ίδια λογική τοποθετήθηκαν παράγοντες της αγοράς ενέργειας, για την κατάργηση της ρήτρας πρόωρης αποχώρησης, που στην προκειμένη για τα κυμαινόμενα τιμολόγια, αποτελεί ασφαλιστική δικλείδα για την ανάκτηση του κόστους. Δεν θα είχε καμία λογική εξάλλου, εφόσον οι προμηθευτές ενέργειας, ακολουθούν την πολιτική των εταιρειών τηλεπικοινωνιών, όπου τα λεγόμενα «πέναλντι», δηλαδή οι ρήτρες πρόωρης αποχώρησης συνδυάζονται με προνομιακές τιμές σε παρεχόμενες υπηρεσίες και προγράμματα, το κόστος των οποίων αποσβένεται σταδιακά κατά την διάρκεια του συμβολαίου, ενώ σε διαφορετική περίπτωση εξαργυρώνεται μέσω της ρήτρας.
Με την κατάργηση της ρήτρας πρόωρης αποχώρησης, οι προμηθευτές δεν θα καταφέρουν ποτέ να ανακτήσουν τα ποσά αυτά, ενώ ακόμα χειρότερα θα επέλθει φυσιολογικά το φαινόμενο του «ενεργειακού τουρισμού», που οι καταναλωτές αλλάζουν συχνά προμηθευτή ενέργειας, προκειμένου να εκμεταλλευτούν και να αξιοποιούν τις εκάστοτε προσφορές που δίνει η κάθε εταιρεία σε νέους πελάτες.
Τέλος, σχετικά με την πρόταση κατάργησης παγίου, οι προμηθευτές υπενθυμίζουν πως σκοπός της χρέωσης παγίου είναι η αντιστάθμιση του κόστους διαχείρισης από παροχές όπως για παράδειγμα εξοχικές κατοικίες, που για μεγάλα χρονικά διαστήματα η κατανάλωση ενέργειας είναι μηδενική. Η χρέωση παγίου σε αυτές τις περιπτώσεις, δίνει την δυνατότητα στις εταιρείες να καλύψουν έξοδα διαχείρισης.
